قم از شهرهای مرکزی ایران است. شهر قم مرکز استان قم و نیز مرکز شهرستان قم می باشد. این استان در سال ۱۳۷۵ خورشیدی به استان تبدیل شد و کوچکترین استان ایران است. قم در منطقه ای خشک و کویری واقع گردیده است، با این وجود به علت اهمیت ارتباطی، این شهر مرکزی برای مهاجرت مردم از شهرها و کشورهای گوناگون شده است. قم از شمال به تهران از جنوب به کاشان و از غرب به اراک و ساوه محدود است. جمعیت این شهر بر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران برابر با 959،116 نفر بوده است که از این جهت، هشتمین شهر پرجمعیت ایران پس از شهرهای تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، کرج، شیراز، اهواز محسوب می گردد.
در پیدایش شهر قم و قدمت تاریخی آن نظرات گوناگونی از مورخان به یادگار مانده است . برخی از آنان بنای این شهر را به تهمورث ، سومین پادشاه پیشدادی نسبت داده اند. در سند مکتوبی که به خط پهلوی از عهد ساسانیان باقی مانده است از زعفران قمی و نزهتگاه قم سخن به میان رفته است که این خود نمایانگر وجود این شهر در آن تاریخ می باشد. بعضی دیگر از تاریخ نویسان آن را به دوران بهرام گور ، پادشاه سلسله ساسانی و برخی دیگر یادی از هخامنشیان داشته اند و آنان را در شکل گیری این شهر سهیم دانسته اند. همچنین ناصری از تاریخ نگارانی است که در مجموعه خویش ، پیدایش شهر قم را به دستور کیخسرو یکی از پادشاهان کیان یاد کرده است. وی می نویسد: در عهد سلاطین کیان ، قم محل اجتماع آب رودخانه های فرقان و اناربار و چراگاه رمه کیقباد بود؛ لیکن در وقت لشکر کشی کیخسرو به توران بر اساس حکم پادشاه بیژن پسر گیو ، بابر قمرود را شکافته و آب را به طرف مسیله جاری ساخته و این اراضی از آب خارج گشته است. اما آنجا که تاریخ بدان شهادت می دهد آن است که قم قبل از ظهور اسلام و ورود اشعریان و خاندان عصمت و طهارت علیه السلام بر این شهر ، دارای شهرت و رشد چندانی نبوده است؛ گو اینکه به سبب وجود رودخانه ای بزرگ و پر آب در کنار این جایگاه، تنها محل تجمعی به منظور استراحت در بعضی از فصل ها بوده است. هر چند بعضی از تاریخ نویسان از جمعیت زیاد این شهر قبل از اسلام نیز نامی به میان آورده اند. بنابراین رشد و رونق این شهر مدیون اسلام و شیعیان مهاجر به این سرزمین می باشد.
یکی از نظریه ها در مورد نام شهر "قم" و شاید بتوان گفت معقول ترین آنها عبارت از آن است که واژه "قم" کلمه ای است ترکی: "Qum" یا "Kum" به معنای " شن و ماسه " و یا شنزار و ماسه زار، که این نام گذاری به جهت موقعیت جغرافیایی این منطقه و با توجه به خصوصیت ترک ها در نامگذاری مناطق بر حسب ویژگی های طبیعی اراضی منطقی به نظر می رسد. لازم به ذکر است ساکنین روستا های اطراف شهر قم اکثرا ترک تبار بوده، خود شهر قم نیز جمعیت بومی و مهاجر زیادی از ترک ها را در خود جای داده است.
اسامی شهر قم نامی است آشنا که در کلام اهل بیت علیهم السلام و کتب تاریخ نویسان معروف جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده است؛ اما اینکه نامگذاری این سرزمین در چه زمان بوده است و چه کسی این شهر مقدس را بدین نام خوانده است، ما را به کنکاش پیرامون نام قم و سبب این نامگذاری می کشاند. احمد بن ابی عبدالله برقی می نویسد: شهر قم را از برای آن قم نهادند که در ابتدای حال ، محل جمع شدن آب بوده است و هیچ رهگذری برای عبور نداشته است و در طرف آن انواع گیاه و سبزه پدید آمده است و در ( زبان ) عرب جمع شدن آب را قم گویند.
در جای دیگر آمده است: بر اثر جمع شدن و رویش علفزارها (در این سرزمین) صحرا نشینان در آن نقطه تجمع کردند و چادرهایی برای سکونت بنا نموده اند که به آن خانه ها و چادرها « کومه می گفتند با گذشت زمان کومه را مخفف کردند و کُم گفته و سپس معرب (به تلفظ عربی) کردند و قم خواندند. همچنین وجه دیگری در این باره ذکر کرده اند: اینکه کُم به وسیله اشعری ها از کمندان (که یکی از قریه های تشکیل دهنده شهر قم بود ) گرفته شده و به منظور تخفیف در تلفیظ آن ، قسمت دوم آن را حذف کرده و کُم نامیدند و کاف را تبدیل به قاف نمودند و گفتند قم.
مراکز زیارتی و دیدنی
آستانه مقدسه حضرت فاطمه معصومه، امامزاده علی بن جعفر، امامزاده معصوم، مسجد اعظم، مدرسه فیضیه، منزل حضرت امام خمینی، مقابر باغ گنبد سبز
لطفا در صورت داشتن هر گونه سوال در خصوص درج آگهی با شماره تلفن 09126905440 تماس بگیرید. ( 8 صبح الی 8 شب) کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت به شرکت گردشگری اولدوز گشت شرق متعلق می باشد.
.GIF)
.gif){kind=small}
.GIF)
.GIF)
